از توصيف است با جميع متعلقات از حسن‌آباد ، كلامو و متضمات آن از حقابه رودخانه و اراضى و آوشات و شيوارات و تلال و جبال و مليارستان و توتستان را هم وقف نموده‌ام و . . . » 126 اما در مصالحه‌نامچه مورخ شعبان 1281 ه بطور صريح از خود ميان‌دره نام برده شده است . در اين سند : « محمد اسماعيل خان پسر محمد صالح خان كياء كردمحله‌اى 6 سهم از 7 سهم از 2 سهم از 24 سهم از يكدانگ از 6 دانگ قريه مياندره و كلامو و حسن‌آباد را به مال المصالحه مبلغ 54 تومان وجه رايج فضى سلطانى به حاجى ميرزا هاشم خان پسر آقا ميرزا عبد الوهاب ديلمى استرابادى مصالحه نمود » . 127 ضرورت دارد كه به وجود يك مكان بنام « اراضى خانقاهه » هم بين روستاهاى ميان‌دره ، دنگلان و گرجىمحله اشاره كرد كه در اسناد تاريخى سال 1290 از آن نام برده شده است . خانقاهه‌اى در حاشيه روستاى اتراچال در نزديكى استراباد هم وجود داشت . 128 اما در اين ميان آنچه مورد نظر نگارنده مىباشد ، قبرستان قديمى مياندره است كه به فاصله يك كيلومترى جنوب شرقى ده قرار داشت و در طى 4 دهه اخير بطور كلى نابود شده و اراضى آن به زير كشت محصولات كشاورزى رفته است . « آبادكنندگان » اين اراضى مقدارى از سنگ‌هاى نفيس را به قعر دره حاشيه اراضى پرتاب و يا دفن نموده‌اند . به گفته راويان مسن اين دهكده ، قبرستان يادشده سنگ مزارهاى بسيار قديمى و 700 ساله فراوانى را در خود جاى داده بود كه از نظر شكوه و كار هنرى به سنگ‌قبرهاى امامزاده روشن‌آباد پهلوى مىزده‌اند . متاسفانه جز چند قطعه سنگ مزار شكسته و فرسوده چيزى از اين محوطه تاريخى باقىنمانده ، ولى همين چند سنگ هم اين استدلال نگارنده را مبتنى بر تاريخى بودن اين روستا مدلل مىنمايد . در صفحات بعد تصاوير شش قطعه از اين سنگ‌ها را ارائه نموده‌ايم .